بلبل و خانه ی بی گل

وای از آن روز که سنبل برود گل ز کاشانه ی بلبل برود

عقل از یاد تو فرمان نبرد عشق از کوی تو در کل برود( یا در کلبه رود!)

دل از این خانه ی بی سقف و گلی جیب خالی، آسمان جل برود

سبزه از دوری عطرش غمگین از دل دشت که سنبل برود

تو همان خسته نگار من باش که خرامان و گهی شل برود

بلبل خسته دل قصه ی ما مست از بوی خوش گل برود

فاطمه